تأملي بر محكوميت اخير جهاني

"ايران روز به روز در دنيا احساس تنهايي و انزوا مي كند". اين جمله اي بود كه نيكلاس برنس معاون وزير امور خارجه ايالات متحده چند روز قبل در هند اعلام كرد. اگر چه شنيدن اين جمله از يك امريكايي با نگرش "جريان مدرن امپرياليسم" در دولت كشورش براي ما ايرانيان خوشايند نيست، اما نمي توان استشمام درصد بالاي "واقعيت" را از اين جمله وي كتمان كرد. تنهايي بالقوه اي كه از ابتداي انتخاب محمود احمدي نژاد به عنوان رئيس دولت ايران همراه ايران بوده، به يك انزواي بالفعل بدل شده و روزهاي اخير به شكل خوفناكي نمود پيدا كرده. هماهنگي و همراهي بي سابقه همه ي دولت ها در محكوميت سخنان اخير رئيس جمهور ايران آن هم در بحبوحه پرونده هسته اي، درست مثل يك سناريويي است كه فرايند بالفعل شدن اين انزوا را از 4 ماه پيش تا كنون نشان مي دهد. چقدر سخت است شنيدن اين محكوميت يكپارچه جهاني.

آقاي دكتر احمدي نژاد! ما هم به عنوان يك مسلمان ايراني، دوست نداريم صهيونيسم توسعه پيدا كند. اين "ايده آل" همه مان است. اما واقعيت اين است كه همه دنيا با اسرائيل رابطه دارند. آيا ما بايد با همه ي دنيا قطع رابطه كنيم؟ چه بهايي بايد براي رسيدن به اين "ايده آلمان" بپردازيم؟
نمي خواستم بسان عامه مردم در موج جهاني اين محكوميت عليه دولت ايران، چون هميشه انتقاد كنم، خوب هم مي دانم كه احمدي نژاد روحش هم خبر نداشت كه بعد از اين اظهاراتي كه شايد براي مقامات ايراني عادي بوده، چنين دردسري درست شود، اما اين محكوميت يكپارچه، واقعاً غير قابل تصور بود. به هر صورت بايد آقاي رئيس جمهور متوجه شود كه اظهاراتش ديگر مثل سابق نيست كه در شهر و حداكثر در كشور خودش مخابره شود، بلكه سخن ايشان به عنوان موضع يك كشور در كل دنيا مخابره مي شود.

راستي خيلي زجر آور است كه حتي صائب عريقات "مسئول مذاكرات صلح در تشكيلات خودگردان فلسطين" هم اين اظهارات را محكوم مي كند.

/ 0 نظر / 6 بازدید