اتحاد هاي مجازي

ديروز روزنامه يو اس اي تودي مقاله جالب و مختصري را منتشر كرده بود تحت عنوان قدرت هاي جديد سياسي (ترجمه در روزنامه شرق). پژوهشي كوتاه و گذرا در ارتباط با نقش سه كشور ايران، روسيه و ونزوئلا كه  در خلاف جهت سياست هاي آمريكا در جهان گام بر مي دارند. به نظرم اهميت مساله اي كه نگارنده به آن پرداخته، كم نيست و با تاملي بر نظر وي كه معتقد است "افزايش بهاي انرژي باعث بلند شدن قامت حق طلبي سه كشور مذكور شده" به ياد نظريه "حق طلبي ممتد قدرت" كه نمونه ي عيني آن آمريكا است مي افتيم.
اگر بخواهيم معادلات و تنش هاي پيچيده سياسي در روابط بين الملل را نشات گرفته از دو كلمه ذكر كنيم، (به قول رضا) آن دو كلمه عبارت است از"چيستي انسان" در عصر حاضر. "چيستي انسان" كه همه ي نزاع ها و تنش هاي سياسي (و فرهنگي، اجتماعي حتي) از آن سرچشمه مي گيرد، مهمترين عنصر اين چالش ها در عصر كنوني به شمار مي رود.
از راس اين علل كه "چيستي انسان" است اگر بگذريم، به موارد و علت هاي ديگري در ارتباط با چالش هاي روابط بين الملل دست خواهيم يافت: عللي چون "حق طلبي ممتد داشتن قدرت"، "حق طلبي ممتد داشتن جايگاه سياسي" و "حق طلبي ممتد داشتن ثروت" در عصر كنوني.
به نظر مي رسد اتحاد سه كشور ايران، ونزوئلا و روسيه به اتحادي مجازي بدل شده چرا كه اين سه كشور سرگرم تثبيت جايگاه خود در "حالت سوم" در رابطه هاي سياسي بين الملل اند و به لحاظ داشتن انرژي "و كاملا اتفاقي به لحاظ داشتن سياستي ضد آمريكايي" به يكديگر نزديك شده اند.

/ 1 نظر / 7 بازدید
pasdaran

بسيار خوب، اما رابطه اين مثلث سه گانه چه می شود؟ (مثلا چرا روسیه علیه قطعنامه رای منفی نداد؟) اين معلوم می کند که هر کس تنها به فکر خودش است و اتحادی در کار نيست، يا دست کم اگر باشد، تصنعی است.